دلامون سیاه (آبی و قرمز)شدن برای هم تنگ نمی شن

مثل آسمون دیگه زلال و یک رنگ نمی شن

اون که گفت مهربونی تا دنیا دنیاست می مونه

راست می گفت گمون می کرد دلامون از سنگ نمی شن

دل تو امروزی یه قصه دوست داشتن را باور نداره

دل من قدیمی یه عاشق عشقی یه که آخر نداره

روزگاری آدما مثل فرشته پاک بودن

دلاشون برای همدیگه هلاک بودن

قصه داش هاکلابخون بخون تا بدونی

 عاشقای قدیمی عاشق سینه چاک بودن

---------------------------------------------------------------------

آسمون تو از منم تنها تری           یکی نیست اشک تو را پاک بکنه

یکی نیست گوش بکنه به قصه هات           تا گریبونواسه تو چاک بکنه

سرنوشت من و تو مثل همه          مونس و همده ما درد و غمه  

تا محبت باهامون همسفره          دلمون از تیره ها بی خبره

شادی هیچ وقت نمی یاد سراغمون           مثل مجنون دلمون دربه دره

روی قله های پر غرور کوه           روی جنگلای سبز و پر شکوه

همه جا درد و گناهه  می دونم            آخه همزبون تو تنها منم

تو بگو چه کنم چه کنم؟

------------------------------------------------------------------------

دلم رنگ شب یلدا گرفته دلم از این دورنگی ها گرفته

من آن خورشید غمگین غروبم که سر بردامن دریا گرفته

نه آغوشی که بر آن رو بیارم نه دامانی که بر آن سر گذارم

نه اشکی تا زچشمانم ببارم نه فریادی که تا از دل بر آرم

ز هر سو روکنم با پای خسته سباهی در کمین من نشسته

بسوزد آه من دامان غم را آه خدایی دارد این قلب شکسته

       چه صبوری تو!

دل آدمها که از سنگ نیست از سیمان نیست دل آدمها از شیشه


است و بلور راحت می شکند مثل بلور دل آدمها که محکم نیست

قرص نیست به مویی بند است دل آدمها می گیرد ترک بر می دارد

خالی می شود و می شکند دل آدمها تنگ می شود و تو خوب

می دونی دل آدمها می ترسد و تو خوب می فهمی دل آدمها هزار

تکه می شود و تو می بینی دل هزار انسان هر روز هزار تکه

می شود روزی هزار در هزار تو اما حوصله می کنی هزار تکه های

دل هر هزار انسان را هر روز جمع می کنی بند می زنی و دوباره

می سازی آدم ها دل یکدیگر را می گیرند و آنها را می شکنند تو

دل نمی شکنی اما می سازی دوباره آدمها نمی دانند دلی که به

تو داده شود محکم می شود می شود دلی شیشه ای که هرگز

نمی شکند هزاران سال است که آدمها دل یکدیگر را می شکنند

هزاران سال است که زمین پر می شود از تکه های بلورین و هزاران

سال است که تو می بینی می دانی می فهمی و می سازی

چه صبوری تو   

چند روزی است قفسی ساخته ام.
قفسی بی پنجره - بی در..
بی نور..

که برای دل من که در آن زندانی است.
فراموشی را معنا کنم.
روزها میگذرند...

یاد طلوعی اکنون .. میکند
روشن... شب تنهایی را.

و یاد غروب...
بیدار میکند. شوق تمام ستارگان را.

اکنون دل تنهایم .. تنهاتر شده است
دارد در رویای سرد آهن .. به دنبال پنجره ای میگردد.
باز کند به سر واژه نور.

میدانم روزی...
روزی خواهد آمد که وحشت غبار خواهد شد.
و دل سرد آهن پنجره ای خواهد شد
روی همه واژه های
صبح...

گاهی وقت ها قلم هم برای تو ناز می کند و دیگر برای رساندن

گله هایت قاصدی را نمی یابی و آن گاه است که چشمانت را

گواهی بر بی وفایی قلم میکنی و شاید هم دلت و شاید هم

بی وفایی روزگار !

چشمانم ببارید ! که روزگار ٬ روزگار بی وفایی است و من چه کودکانه

 قلم را بهانه میکنم . من در راه گلایه هایم هیچگاه از هیچ گله داری

کم نمی آورم ! دلکده ی من فقط گله میکند ... چون روزگار٬روزگار گله

 است .من از آسمان گله میکنم ٬ از زمین و زمان گله میکنم و بگذارید

 در یک جمله خیلی صریح بگویم  من از همه گله میکنم و از تو ...

من  از من زیاد گله میکنم ٬ میگویی چرا ؟!

- به خاطر این همه گلایه که دارم از من گله میکنم !

دلم ٬ دلی گله دار است .

روزگار! به گوش باش ... من روزی در دادگاه هستی از تو شکایت

میکنم ... !!!